Şizomunfreni

Taşındık

2008-12-03T04:27:00.001+02:00

Artık gevezelik hayatımıza http://sizomunfreni.yavuzyilmaz.net adresinde devam ediyoruz.

Çerez Kavanozu Hipotezi

2008-11-27T19:01:00.003+02:00

Çerez tabağı teoremi üzerine çok düşündük; teoriyi geliştirerek bir adım ileriye götürmek adına mesai harcadık ve yeni varsayımlar ortaya attık:

Bu tabakların içerisinde, hani neyse idare ederiz, olsun olsun bu da yenir elbet şeklindeki fukara avuntularıyla uzanılan beyaz leblebilerin deniz kenarından toplanmış çakıltaşı kıvamında çıkma ihtimali vardır ki; bu ihtimal her çerez tabağında, en az tabağa uzanma ihtimali olan kişi sayısı kadar taş gibi beyaz leblebi bulunur varsayımıyla açıklanmaktadır.

Sorular sorduk:, cevaplarını bulduk:

En az leblebi ve fıstık denen çerezlerin görünümlerinin arasındaki uçurum kadar onları tadan insanlara yaşattıkları zevkler arasında da bir uçurum mevcuttur.

Ve yılmadık, yine sorduk:

Peki buradan yola çıkarak, çerez tabağında aranılan şeyin aslında fıstık olmadığı ve kişinin o anlık ağzındaki tat bozukluğunu düzeltmeye en uygun çerez nevî olduğu sonucuna vara bilir miyiz?

Sonunda karanlığın ortasında parlayan turuncu, sıcak ışığa ölümüne uçan yusufçuklar gibi tünelin sonunda gördüğümüz ışığı hayatın anlamına bir kenarından iliştirdik:

Karşında gördüğün beyaz ışığın tünelin sonundaki ışık olduğunu düşünebilirsin elbette. Ancak unutmamak lazım ki gördüğün parlaklığın tünelin sonundaki ışık olma ihtimali, o tünelden geçen tren seferlerinin sayısıyla ters orantılıdır.

Diyeceğim şu ki; birgün barmenin onüne koyduğu çerez tabağında fıstıktan başka çerez olmayabilir. İşte o vakit, eline aldığın fıstıkların yenebilir olma ihtimali devreye girer ki bu ihtimali hesaplarken fıstıkların senden hoşlanıp hoşlanmadığı düşüncesi ile başbaşa kalabilirsin. İşte bu noktada fıstıkların seni seçtiğini düşünecek kadar içmiş bile olabilirsin.

Hayat, lineer olduğu iddia edilen zamanın çizgisinde kendi halinde ilerken, nereden geldiği meçhul atakların hedefi olduğu açıktır ve bu sebeple uzun süreli sessizliklerin ardından fırtına bulutları altına esir düşmüş denizler kadar dalgalı zamanların gelmesi yüksek ihtimallidir.

Bunu geçtiğimiz asrın pesimist düşünürü Yüzbaşı Murphy daha kısa ve öz açıklamıştır:

"Er ya da geç olası en kötü koşullar zincirlemesi vuku bulacaktır."

Der ki; eser miktarda karışık çerezin birarada bulunduğu dar ağızlı bir kavanozun çalkalanması suretiyle alt-üst edilmesi ihtimali, aynı kavanozda parmakların ulaşabildiği derinlikte bulunan fıstık miktarı ile ters orantılıdır.

Parmakların ulaşabileceği yakınlıktaki fıstık miktarı ne kadar yüksekse hayatının alt üst edilme ihtimali o kadar uzaktır. Kavanozun kapağını kapatmak ise içindeki çerezlerin bayatlamasına sebep olacaktır.

(Beyaz leblebi severlerin sokağın köşesindeki dükkana bakmalarını tavsiye ediyoruz.)

buraya kadar geldik kardeşim güle oynaya, bundan sonrası zaten hava civa

2008-11-24T04:45:00.002+02:00

Daha evvel hiç güneşten ısınmış mıcırımtrak çakıltaşlarının üzerinde yalınayak yürümüşlüğün var mıdır? Bu konuda çok büyük tecrübelere sahip olduğumdan sormuyorum elbette. Aklıma geldi, düşünüyorum kendi kendime.

Nereden çıktığını ben de pek bilmiyorum, öyle durup dururken çıktı, sabah kalkıp da aynaya baktığında dün olmayan bir sivilceyi farketmek gibi belki. Yağmurun ince damlalarının, yüzüne yüzüne esen soğuk rüzgarla birleşerek yüzünü gözünü çizdiği alacakaranlık günde, soförün yanındaki koltuğa oturmak suretiyle bindiğin ticari takside belki soförün sigara ikramından, belki de kasetçaların üstünden bir yerden esen o sıcak rüzgardan sebep kendini bir hayli rahatlamış hissedip de konuşmaya, bir çözüm bulmaktan çok sırtındaki yükünü azaltma niyetiyle anlatmaya başlamak gibi bir durum gibi sanki.

Ne idi? Hah! Evet, daha evvel hiç güneşten ısınmış mıcırımtrak çakıltaşlarının üzerinde yalınayak yürümüşlüğün var mıdır diye sormuştum. Taşların beyaz yahut griye çalan mavi olmasının bir önemi yok.

Hani böyle rahat rahat yürümeye başladığını hissettiğinde içlerinden pek de haşarı olanlarından biri ayağına batıverir bir anda. Ani ve hızlı bir iç çekiş ardından çok fazla umursamamaya çalışarak diğer adımını atmaya devam edersin, buraya kadar geldik kardeşim güle oynaya, bundan sonrası zaten hava civadır belki de, hani şu çakılları ısıtan güneşin altında kaynamaya yüz tutmuş akılda.

Diğer ayağını uzatıp da yere bastığın anda bir diğer muzır taş yine ayağına batar, üstelik tam ortayerine, hani hassas olan yere işte...

Artık adımlarını daha bir korkak atmaya başlamışsındır. Güneşin zihni iyiden iyiye pişirip doğru düşünmesini engellemesinden midir, yoksa kendini bilmez bir diğer mıcırın daha ayak tabanlarından birinde kendine yer edinmeye çalışmasından mı korkarsın bilinmese de artık adımlarını daha bir korkak atmaya başlamışsındır ve şu bir gerçektir ki artık adımların eskisi kadar sert ve sağlam basamıyordur yere.

Ve yol boyunca her iki adımda bir, mıcırlar ayağına batmaya devam edecektir...

Ah!

2008-05-30T23:57:00.000+03:00

hayat burnumuzun dibinden bir film şeridi gibi hızlı, boğazın akıntıları kadar soğuk ve karışık akıp giderken; ne halt yemeye ettiğimizi bile bilemeden, avazımız çıktığı kadar sustuk gözlerimizin tam da bebeklerine baka baka.

tüm dileklerimizi, isteklerimizi, öfkelerimizi ve çığlıklarımızı zihnimizin en karanlık dehlizlerinde, tırnaklarımız marifetiyle içimizde bir yerlerde açtığımız yaralara kustuk. kustuk ve bekledik antiseptik dökülmüş yaralarımız gibi sıhhat bulup, iyileşmesini.

ham incir sütü dökülmüş yaralar kadar morarırken içimiz, biz elimizdeki bozuk paralarla ciklet alıyormuşçasına merhametsiz harcadık vaadedilmeden hediye edilmiş zamanı.

gün gelip de iltihapların verdiği acıyla kıvranmaya başlayınca cânına düşkün yürek, elimize her geçirdiğimiz yumuşak yaprağa sildik gözyaşımızı. sildik ve kapattık rahatlattık sandığımız göz kapaklarımızı. belki de ısırgandı, hiç düşünemedik yaprakları.

sırtımıza bindirildikçe hediye edilmiş zamanın ağırlığı, yükü altında güçsüzce yığılan toy katırlar kadar düşünemedik yükümüzün hayrını; yığıldık ve kaldık.

oysa elimde bir dünüm vardı, bugünü yaşamama yardım eden; bir de bu anım. yarın bana hiç verilmedi ve vaad edilmedi.

yarın olma olasılığının ilham edilmesi bile beni ne çok değiştirdi..

Şalter

2008-05-16T17:51:00.000+03:00

Hani halk arasında şalter olarak da bilinebilen elektrik sigorta alternatif ve doğru akım devrelerinde kullanılan cihazları ve bu cihazlara mahsus iletkenleri, aşırı akımlardan koruyarak devreleri ve cihazı hasardan kurtaran açma elamanları diye bilinir.. Sigortalar evlerde, elektrik santrallarında, endüstri tesislerinde kumanda panolarında, elektrikle çalışan bütün aletlerde kullanılır ki ani yüksek akımda yahut uzun süreli limit akımda, sigorta devreyi kesecek olan mekanizmayı öyle ya da böyle tetikleyerek devreyi keser ve daha fazla akım gitmesine engel olur.

Tahminime göre biz beynini aktif olarak kullanabilen yaratıklarda elektrik akımlarının türevleri ile çalışıyor olduğumuza göre bir takım sigortavari elemanlara sahibiz içerilerde bir yerlerde. Ani, yüksek yahut sürekli gelen akınlarda bu eleman koşar gider ve yetkili mercilere haber vererek türlü şekilde iletişimde olan noktaların iletişimini, etkileşimini keserek bir nevi imdada yetişir.

Hele bir de böyle gelip giden ani ve yüksek akımların etkisini arttıracak türlü katalizörlerle desteklenen olaylarda durum sanki bir miktar daha farklı cereyan ediyormuş gibi hissediyorum. Hissediyorum diyorum zira bir ya da sayılarını tahmin edemediğim bir kaç sigorta elemanı görevlerini itina ile yerine getirmiş gibi geliyor bana ve hatta hala daha ilgili elemanlardan haber alınamıyor olması içimde derhal arama kurtarma ekiplerine haber verilmesi ve bir acil müdahale ekibi kurularak duruma el koyması sağlanması gerektiği konusunda ince ince dürtüklüyor, yetmiyor aba altından sopa dahi gösteriyor.

Sigortalar atıp, şalterler indiği zaman önce elektriğe bağlı aletlerin bağlantısı kesilir ve şalter o şekilde kaldırılır ki olası bir aksaklıkta edevata zeval gelmesin.

Ben de ne yapmam gerektiğini düşünüyorum şu sıra, ince ince. Hangi edevatların akımla olan bağlantısını kesmeli ve hatta kaldırıp tavan arasına kaldırmalı onu tartışıyorum kendi içimde.

Hadi bakalım, şimdi sigara bul ki içesin.

Senfonik şarkılar çalıyor içimde

2008-05-15T21:11:00.001+03:00

herkese selamlar edip, güler bir yüzle sohbet etmek gibi bir istek büyüyor içimde.

biliyorum ki ben olmadığım sürece çok şey kaçacak orada, üzülüyorum sırf bu nedenle.

hani biliyorum ya gözden ırak olunca insanın gönülden de uzaklaştığını, daha da üzülüyorum ileriyi düşündükçe.

içimde bir sıkıntı var. bu sefer sebebini bildiğim. gözlerimde bir yığıntı var, görmesinler diye gizlediğim.

bir şarkı çalasım var, silip silip yeniden başlamasını istediğim.

dostlarımı göresim var, kulak kesilip dinlemek istediğim.

isteklerim var evet ve sabırsızım bu konuda ama sabırlı olmak gerek, birinci kural olarak bildiğim.

şimdi gözlerimi kapatıp, uyumam gerek. istemiyorum.

ve ardından fonda senfonik bir ritim başlıyor, hani az önce dinlemek istediğim.

evet, hani uçurum demişti ya düşünür, seviyorsan yükseklerde yaşamayı, bir çift kanadın da olmalı!

çok sorum var. hani, nerede, kim, nasıl, neden diye başlayabildiğim ve aralarına "ama"ları yerleştirip, hiç beklenmedik bir anda orta yere koyup her şeyi berbat edebileceğim.

evet, sevdik uçurumları hiç olmadığı kadar!
bizi çeken ne yükseklerdi, ne de rüzgarın serinliği...

konuşmam gerek.
tüm bildiklerimi ardı sıra dizmeliyim.
hayır, belki de susmalıyım.
ya da dökmeliyim tüm yaşlarımı, kurutmalıyım içimi.

evet, hayat bize oyun oynuyor olabilir.
hayır, biz hayat denen oyunda oynuyor olabiliriz.

silemiyorum, başa dönemiyorum.
yapamıyorum, özlüyorum.

aklıma bir zaman ettiğim laflar geliyor, afallıyorum. evet, hayat diye yazılagelmiş bir oyunda olduğumuzdan süpheleniyorum.

bugün, o gün, son günmüş.

uzatmak istiyorum ellerimi, her bir şeyi unutup. tutup, çekip getirmek istiyorum yanına gidemediklerimi.

ne ben inanabiliyorum yapabileceğime, ne duyanlar gülmeden edebiliyor.

evet, biz zevk aldık diğerlerinin bulunmaktan zevk aldığı o yüksek yardan atlamaktan.

gitmek,
kalmak.

biz uçurumların meltem esintili yüksekliğinden yerin toprak kokulu sertliğine çakılmayı sevdik.

biz, uçurumları sevdik kanatlarımız olmadan.

gülüyorum.
söylesem mı?
ağlasam mı?

ben bir mülteciyim

2008-05-06T00:38:00.000+03:00

Ben bir mülteciyim
Kendi yüreğimden başka
Sığınacak yerim yok yurdum yok

Ben bir mülteciyim
Yüreğime sığındım
Burda savaş çıksa bile ölen yok

Tüm hayallerin sonsuzluğa
Ve sona erebildiği yerdeyim
Tüm niyetlerin bedenleri varmışcasına
Görülebildiği bir yerdeyim

Ben bir mülteciyim
Yüreğimde yaşıyorum
Esir değil kul hiç değil
Kendimde yaşıyorum

Ben bir mülteciyim
Burda aslında sınır yok
Kazanmak kaybetmek yok
Bu güçten daha büyük güç yok

Artık eminim her şey içimde filizlenip
İstersem büyüyor bakmazsam çürüyor
Aşil topuğum aşktı,
Başka yüreklerde mutlu olmadım, yaşayamadım

Oysa içimde ne ok var ne de atan
Ne yön ne arka ön
İster yaşa ister sön

Ben bir mülteciyim
Yüreğimde yaşıyorum
Esir değil kul hiç değil
Kendimde yaşıyorum

Ben bir mülteciyim
Burda aslında sınır yok
Kazanmak kaybetmek yok
Bu güçten daha büyük güç yok

Ben bir mülteciyim
Kendi yüreğimden başka
Sığınacak yerim yok yurdum yok

Tüm kitapların arasında kurutulup saklanan
Anılarla dolu bir yerdeyim
Tüm sözcüklerin cümlelerden kurtulmuş gibi
İncitmeden özgür kalabildiği yerdeyim

Yazıyorum bakmadan

2008-05-02T17:56:00.000+03:00

Cemali'nin söylediğini düşünerek açtığım bir şarkı çalıyor kulaklarımda...

Gözlerim kötü. Düşlerim; onlar daha da kötü.

Parçalansam, yıpransam, yok olsam, bir hiç olsam...

Sever misin o zaman diyor mikrofondaki ses, sever misin o zaman.

İçimin sıkıntısını anlatmaya yetmeyecek bu beyaz satırlar. Parmaklarımın güçlerinin yettiği kadar sert vurduğu şu klavyenin gücü yetse tüm bu satırları doldurduğum kargacık karakterlerle anlamsız bir siyaha boyamak geçerdi içimden.

Simsiyah...

Güzel sesleri bulunan bir kadının fırtınası başlıyor kulaklarımda. Senfonik bir başlangıç içimdeki bu anlamsız coşkunun sebebi. Karşımda uzanmış biri, penceredeki anlamsız ışıkları izlediğini düşünüyor.

İçimden daha da anlamsız sözler sarfetmek, bağırıp, önüme gelen duvarları yumruklamak, yıkmak, parçalamak geçiyor...

Basar giderim diyor...

Giderim.

Bir mankafa edasıyla bindiğim atımla, barbarlaşmış gözlerim ve sıktığım yumruğumla sokaklar ortasındaki anlamsız kavgalara dalıp korku salmaktan başka birşey geçmiyor kana susamış gönlümden.

Sol ayağımın sallantısı müziğin ritmine bir türlü uymayan bir tik tavrı ile hareket ediyor.

Ben de bir mülteci miyim?

Silip silip baştan yazmak, çizmek, boyamak ve yeniden silmek istiyorum; kısıtlı yeteneklerim izin vermiyor.

Siliyorum, bir sonraki damlanın akıp gitmesine izin vererek.

Gücün var mı? İnci taneleri için?

Cesaret? Esamesi okunmuyor şu sıralar. Kümesine tilki dalmış bir tavuk kadar korkak ve savunmasız hissediyorum.

Yorgun gibiyim. Duygularım alt üst, karmakarışık.

Sildim, baştan başlayabilmeyi diliyorum...

Sol ayağımdaki ritimden yoksun titreme bedenimin üst yarısına geçiyor. Gözlerimin önünde bir siper olmasından başka hiç bir yanını sevmediğim gözlüklerim yine görevini başarıyla yapıyor gibi.

Hayatı sıfırlamak, sil baştan...

Her şeyi unutmak geçiyor içimden. Yapamadığımı gördükçe kahrediyorum, bildiğimi düşündüğüm tüm küfürlerin bir bir ağzıma gelmesini sağlayarak..

Ne yazdığımdan haberdar oluyorum, ne arkamda bıraktığım siyah kelimelerden ne önüme çıkacakları biliyorum.

Silmek...

Vurmak, kırmak...

Bağırışlar.

Bilgisayarımın gücü yettiğince bağırmasını sağlıyorum. Duymak değil, düşüncelerimde kalmasını dahi istemiyorum. Korkuyorum düşlerime düşmelerinden.

Defter olsam, satır satır güzel kelimeler üzerime dizilse...

Yıpransam, parçalansam, bir hiç, ah bir hiç olabilsem...

Güzel bir kadın sesi geliyor kulaklarıma. Aşk, aşık, dağları aşsam ya da yanıp, düşüp, ağlasam...

Şarkıya ayrılmış sürenin sonuna gelirken sessizleşen vokallere kızarak en başına taşıyorum içimi hüzünlendiren nağmeleri.

Daha fazla duymak istemiyorum, dinlemiyorum.

Kulaklarımın önüne kurduğum bariyerler bir bir aşılıyor aman verilmeden...

Defter olsam. Karalansam, anlamsız renklerle boyansam...

Yıpransam, parçalansam, yok olsam, bir hiç olabilsem...

Kim?

Çırpınsam, düşsem, inlesem, ağlasam, yansam...

Severler mi ki o zaman?

Ne yazdığımı bilmeden dinlemeye devam ediyorum, kendi kendime Cemali olduğunu düşündüğüm vokalleri. Pencereden bakıp gözlerimi indiriyorum, baktığı görüntüleri dalgalanan gözlerimi.

Kendimi Bülent Ortaçgil olduğuna inandırdığım bir gitaristin notaları çalınırken kulaklarıma, beni büyük gürültülerin bir başkasından koruduklarını gördükçe üzüntülerim artıyor.

Çöllere düşüp, çırpınsam...

Yansam, sana yansam, susuzluktan kavrulsam...

Severler mi o zaman...

Bitiyor. Bitmesine dayanamadığımı farkediyorum bir kez daha başlamasını sağlayarak.

Dayanamıyorum. İşitmek istemiyorum tek bir kelimeyi, engel olmuyor kulaklarım. Tıpkı aradaki duvarların, kapıların yapmadığı gibi.

Süslü kelimeler bulup, her birini özenle bir bir dizsem...

Derdinle dolup, dağları aşsam...

Olur mu, aşık olsam?

Olmuyor, silip başa alsam...

Yine olmuyor. Artık ne başa alasım geliyor içimden, ne göz yaşlarımı engellemeye çaba göstermek.

Cesaretim kalmadı. Konuşamıyorum.

Gözlerimi kapatıp, çıkıyorum bir üst kata çıkması adına dualar edip kurbanlar verdiğim ahşap merdivenleri, gıcırdamasına hiç aldırmadan...

Önüme her ne çıkarsa selam verip, devam etmek istiyorum ben.

ov yeah!

2008-03-03T12:29:00.000+02:00

enteresan haller içerisinde olduğumu sanıyorum pek derinden. böyle güneşin gözümüzün içine içine battığı ve fakat sıcaklık anlamında pek de önemli sayılabilecek bir atraksiyonda bulunamadığı günlerde içimde kümelenen sıkıntı bulutlarının etkisiyle olduğunu tahmin etmekteyim.

ne bileyim böyle tuhaf, sanki enginlere sığmayıp taşasım, dağları yırtıp coşasım varmış gibi geliyorlar yine bana.

günlerdir içimde birikip de duran bir takım düşüncelerin filiz veren tohumları olduğunu iddia ediyor olsam da yine de içimdeki o geveze ses tarafından farklı tınıların fısıldandığı hissine kapılıyorum inceden. farklı tınıların fısıldanması olayının nasıl hasıl olabildiğini ben de bilemiyorum. zira, her zaman olduğu gibi yine içimde konuşup duran bir gevezenin söylediklerini aktarıyorum herhangi bir kalp kadar temiz olmasını umut ettiğim bu sayfada akıp giden satırlara.

bir sıkıntı var. evet, farkındayım ki bir sıkıntı var. ancak bu sıkıntının olmaması gereken bir vak'a' nın olacak olmasıyla mı ilgili yoksa olmasını beklediğim şu vak'a' nın sürecinin bir miktar uzamış olmasıyla mı ilgili olduğunu pek çözemiyorum desem yeridir aslında.

anlayacağınız yine başladık antin kuntin durumların hasıl olmasıyla içine düştüğümüz sisli atmosferlerin içinde sağa sola bakıp işe yarar hiç bir halt bulamamaya. e olsun, alıştık. gayri bundan sonra da başka bir durumun ortaya ceh, ben geldim! edasıyla ortaya çıkarak şaşırtıcı bir durum olmasını beklemiyoruz ya efendim.

selametle.

sıfırbirsıfırüçsıfırsekiz, cumartesi

2008-03-01T13:46:00.004+02:00

şimdi böyle, son günlerle gayet sıkılmış bulunduğum her haliyle belli olan iş ortamından gayri kalan bir cumartesi sabahında parlak güneş altındaki istanbul'da felekten çalınmış bir gün edasıyla evde keyif yapıyorken insanın aklına türlü fikirler gelebiliyor. tv izlerken bile neler neler geçebiliyor insanın aklından. kalkıp fincanı halis sıcak çay ile doldurup gelene kadar, sadece salondan mutfağa kadar türlü hayati tehlikeler bile atlatabiliyor. sonra bilgisayar başında o sıcak ve kıymetli bardak çayı yudumlarken ansızın çalan bir telefon sizi bu keyifli durumun başka bir boyutuna taşıyıveriyor mesela. bir telefon konuşmasının bir insanı nerelere götürebileceğini tahmin bile edemezsiniz. gerçi hala daha telefon konuşmalarını ilçe sınırları içerisinde tutmayı başarabiliyorum ama ev yine de farklı bir durum. sonra telefon pat diye kapanır. hayır, aslında gayet medeni bir biçimde ayrılmışsınızdır ama her ne olursa olsun telefon pat diye kapanmıştır işte. ve sonra tekrardan bi mutfak ile salon arası gerilimi yaşarsınız, yine de banyodan salona geri dönmekten daha iyi olduğuyla avutursunuz kendinizi.

her neyse, sıcak bi' çay iyi gelecektir.

''Hiçlik'' Sizi Bilgeliğe Götürür!..

2008-01-25T11:53:00.000+02:00

İnsanı zamanın ötesindeki bilinç düzeyine hazırlayacak olan iki sihirli sözcük vardır. Sevgi ve İyilik. Fakat bunların yanında bir sözcük daha var ki, buna ulaşmak daha zordur. HİÇLİK. Sevgi ve iyiliğin bize getireceği duygu.

(Yazar: Erol Yurderi)

Nedir hiçlik? Nasıl bir duygudur? Hiçlik'ten ne anlıyoruz?
İsterseniz konuya önce madde boyutunda hiçliği hissetmekle başlayalım. Eğer birgün, yaşadığınız yeri bir uzaylıya tarif etmek durumunda kalsaydınız, ne gibi bir cevap verirdiniz? Bilimsel verilere dayanarak belki şunları söyleyecektiniz. "Samanyolu adı verilen muhteşem bir galaksinin, dış kenarında yer alan küçük bir güneş sisteminin, üçüncü gezegeninde yaşayan varlıklarız." Ama bu cevap onun için hiçbir anlam ifade etmeyecekti. Çünkü samanyolu galaksisi 300 milyar güneşten oluşuyordu. Ve evrende bizimki gibi, milyarlarca başka galaksi de vardı.

Bizim içinde bulunduğumuz güneş sistemi gibi, milyarlarca güneş sistemi bir araya gelerek bir galaksi meydana getirir. Milyarlarca galaksi de, bir araya geldiğinde bir evreni oluşturur. Sonsuzlukta birçok evren düşünün ve o evrenler içinde kendinizi! Bu duygu sizi mutlaka hiçliğe götürecektir. Bir spiritüel bilgi bakın bu sonsuzluğu nasıl anlatıyor:

"Enini bilmediğiniz bir genişlik, ucunu düşünemediğiniz bir uzunluktasınız. Ve biliniz ki, mutlak şimdi sizin içinde bulunduğunuz o yer bile sınırlıdır, bir başka uçsuz bucaksızın içinde. Ve biliniz ki, öylesine uzanmıştır uzunluklar, genişlikler. Ve biliniz ki, en bilemeyeceğiniz yerin, en göremeyeceğiniz yerin en üstünde yalnız O, yalnız O'nun emri vardır. Ve şimdi siz küçüklüğünüzü böylece görüp, O'ndan, O'nun emrinden şüphe etmenin ne olduğunu düşünün."

Sonsuzluk!.. Güneş sistemimizi, galaksileri, evrenimizi, sonsuzluk olarak düşünelim!.. Hepimiz, sonsuzluğun birer parçalarıyız. Fakat biz insanlar, sonsuzluk içinde küçük bir nokta bile değiliz. Ama evrende bir yerimiz var. Ve bir ruh varlığı olarak, bu sonsuz yolculukta tekamül ederek, Yaradan’a doğru gidiyoruz. Bu gidişte iki büyük kombinasyon vardır. Bunlar, “kuşkusuz sonsuzluk” ve “koşulsuz sevgi”dir. Çünkü biz insan varlıklarının ve bütün ruh varlıklarının -hangi boyutta olurlarsa olsunlar- yürüyecekleri yollar ve yaşayacakları tekamüller, devamlı bu iki kombinasyondan geçer.

Kuşkusuz sonsuzluk geometrik bir şekildir. Ve hep yukarıya doğru bir gidiş vardır. Hep bir aşama gerektirir. Ve sonsuzluktur. Hiçbir kuşkuya yer vermez.

Koşulsuz sevgi de geometrik bir şekildir ve onda da hep yukarıya doğru bir gidiş vardır. Hep bir aşama gerektirir ve sonsuzdur. Unutmayalım ki, sonsuzluk da bir noktadır ve YARADAN'LA bir olabilir ancak. Fakat tekamüllerimiz için bu iki şeklin oluşturduğu kombinasyon şarttır. Çünkü yükseliş, özü buluş, bu kombinasyonu gerektirir.

Kuşkusuz sonsuzluk ve koşulsuz sevgi. Ancak bunu yaşayış, bunu idrak ve farkındalık, insanları istenen şuur ve şuurluluk düzeyine getirecektir.

Evrenimiz de çok büyük bir şuurdan oluşmuştur. Ve onu ancak içimizde, özümüzde yaşayabiliriz. Onu ancak şuurumuzda yaşatabiliriz. Fakat önemli olan O'nun ışığını, bilgisini özümüzde ve şuurumuzda bulmamızdır!.. Ve bunu ta içimizde hissetmemizdir. Bu duyguyu, bu şuuru koşulsuz sevmemizdir.

Evrende hiyerarşik bir düzen de vardır. Bizlerin üzerinde değişik düzenler ve planlar yer alır. Bu düzenler ve planlar hep var olmuştur ve olacaktır. Bütün varlıkların tekamül seviyelerini düzenleyen planlar vardır. Bu düzenlerde ve planlarda yer alan varlıklar da, tekamüllerinde farklı aşamalar yaparak, belirli kapılardan geçerek, oralara ulaşmışlardır. Bütün bu düzenler ve planlar tekamül zincirinin halkalarıdır ve birbirlerine sıkıca kenetlenmişlerdir. Bu düzenlerin varlıkları düşüncede, iyilikte, bilgide ve sevgide belirli bir olgunluğa erişmişlerdir. Onlar dahi kendilerini sonsuzlukta bir nokta olarak görmektedir. Çünkü Tanrı bilgisinin ve sevgisinin sonsuz olduğunu görmüşler, yükseldikçe kendi küçüklüklerinin farkındalığını yaşamışlardır. Ve bu onlarda bir "hiçlik" duygusu oluşturmuştur.

Manevi anlamda hiçliğin tarifi şudur; "Hiçlik, Tanrının yüceliği ve bilgisi karşısında, O'na hayranlık ve saygı duyarak, kendi küçüklüğünün farkındalığını yaşama halidir." Hiçlikte bilginin getirdiği büyük bir tevazu da vardır. Hiçlik aynı zamanda büyük bir bilgeliktir. Ayrıca hiçlikte kendini, yerini ve haddini bilme hali de vardır.

Evet, yaşam bir sonsuzluktur. Bunu bir bilebilsek!.. Korkularımızdan, kontrollerimizden, kendimizi "ben" dediğimiz duygularımızdan bir kurtarabilsek! Önce kendimizi, sonra herkesi, sonuçta hiçliği sevebilsek!.. Hiçlik kadar küçülebilsek, o noktaya varabilsek!.. O zaman neler olacağını, nerelere varabileceğimizi bir görebilsek!.. Bunu, şimdiki halimizle bir kıyaslayabilsek, bir karşılaştırabilsek!.

Bizler buraya doğru yol alan varlıklarız. Bütün ruhsal çalışmalar bizi özümüze, Tanrı'ya götürmektedir. Ama herşeyden önce bilgeliğe doğru büyük adımlar attırmaktadır. İşte burada bulmamız, ulaşmamız gereken yer "hiçlik" olmalıdır. İşte bu hiçlik, sadece bu hiçlik, bizi bilgeliğe götürür.

Tekrar sonsuzluğa dönelim. Sonsuzluk, uçsuz bucaksız sonsuzluk!.. Bizler bu sonsuzlukta sadece bir noktayız, görünmeyecek kadar küçük bir nokta, tıpkı düşünce gibi, tıpkı bilgi gibi. Düşünün!.. Tanrının büyüklüğünü, gücünü, bilgiyi ve sevgiyi düşünün!.. Öğrenilen bütün bilgiler ise, küçücük bir nokta. Bu noktaları hep birlikte çoğaltalım, bir çığ gibi büyültelim. Çünkü bu bilginin ve sevginin büyümesidir. Hepbirlikte bunun bilincine varalım. Çünkü artık gerçek zamanıdır, uyanış zamanıdır. Bu uyanışı hep beraber yaşayalım!.. Bu ışığı yakalayalım!.. Bunun yoluda doğrunun yoludur. Tanrı'nın, ilahinin, sevginin yoludur. İnsan olmanın yoludur, birliğin yoludur. Ve buradaki en büyük bilgi ise "hiçlik"tir. Tanrıya, birliğe varmanın yolu hiçlikten geçer. Bunu sakın unutmayalım!.

Bu yazı bir alıntıdır ve işte şuradan alıntılanmıştır.

Kim bilir?

2008-01-17T14:10:00.000+02:00

kim bilir belki de en doğru olan buydu dediğim gibi. kenarda durup, tüm olan biteni sanki hiç yokmuşçasına seyretmek.
evet böylesi daha keyifli ve hiç hasarlı olurdu. şimdi orta kulağım ortalığa dağılan fısıltılara alıştı. rahatsız etmiyorlar beni.

ben belki yokum, belki de kendi baharımda yokluk yorganım altında uyuyorum.
mavi pamuk bulutlar sakin süzülüyor ve güneş yağdırıyorlar üzerime.

gülüyorum...

gerilerden deparla geldim, kendimi defansa unutturdum da geldim (C'mon beybe layt may fayr)

2007-11-28T10:09:00.000+02:00

ooov yeaa beybi!

Bugünün tarihinin 01.10.07 - Pazartesi olması itibariyledir ki bir hayli tuhaf başladı. Haftanın mı, ayın mı, yoksa günün mü başlangıcı olduğunu şaşırmış olduğumdan olsa gerek kendimi bir hayli eğri hissediyorum bugün. Hayır bu eğrilik belimdeki kaymanın etkisiyle ortaya çıkan baskıların sonucu gerçekleşen bir hadise değil, aksine zihnimde bükülüp duran zamanların eninde sonunda üstüste gelerek düzgün bir yapı oluşturamamış, aksine gayet yamuk bir biçimde yükseliyor olmasından kaynaklanıyor gibi geliyor. bendeniz hem haftanın hem de günün erken saatlerinde ne idüğü belirsiz sorunlar ile karşılaşında aptal aptal bakmaktan öteye gidemiyorum, zira henüz bir fincan martini bile içmemiş, kahvaltımı tamamlamamıştım. neyseki, problemden kaçmayıp üzerine üzerine gidince çözülmeden edemedi tabi mendebur.

Fevriye Teyze'mi bile özlediğim düşünülebilir aslında, kızı Aydın neler de yapıyor acaba. O kaçtığı kırmızı ekoseli etek giyen adam nasıl biri? Fevriye Teyze'nin ince hastalığı ne etti, geçti mi? bilmiyorum.

kendimi oturmuş takıma artislik olsun diye transfer edilmiş pahalı santrfor gibi hissediyorum bazen. bu hislerimle maaşımın son derece yüksek oluşunun bir ilgisi yok elbette, aslında maaşımın yüksekliğini bırakın, varlığı ile yokluğu bile tartışılabilir. benim tek derdim herkes kadar skora katkıda bulunabilmek, ancak transferimi isteyen teknik direktörün mahalle baskısı yemiş olmasından korkuyorum. zira, 3. kaleci kadar bile oyunda kalamadığımı düşünüyor buluyorum kendimi kimi zaman. bu dalgınlık ve dahi sıkıntı, gol yollarında etkili olmamı zorlaştırıyor elbette ve bir de boynumun kökünün sol tarafındaki ağrı hala daha devam ediyor. böyle tuhaf; yanmak ile sızlamak ve hatta ağrımak arasında gidip gelen enteresan bir ağrıdır kendileri. boğazımda da bir yanma var iki gündür, sanırım balkanlardan gelen alçak bir basıncın cereyanında kalmış olabilirim diye düşünüyorum. kendimi kriptoniti yandan yemiş süpermen kadar aciz ve ezik hissediyorum. kısmen de olsa süper bir kahraman olmak da güzel sanki. tayt olmasaydı daha iyiydi tabi.

bugün ikiekimikibinyedi

2007-11-28T10:07:00.000+02:00

bugün ikiekimikibinyedi!

yani? yanisi yok! yeni bir ay başladı işte. yok yine yok. vardı birara, göz ucuyla görmüştüm, uzun beyaz sehpanın oralarda diyesim geliyor. koşup, gidip bakıyorum nefes nefese, ama görüyorum ki yok. değişen birşeyin olmadığı gibi, olmadığınız gibi.

bugünlerde ev bomboş. koridorda yürürken söylenen şarkılar salondan geri sekip önüme düşüyor. her kim yoksa bu evde... diye başlayan küfürler geliyor aklıma, hepsini susturup atıyorum pencereden dışarı. bazen bahçedeki ipe asılı kaldıklarını görüyorum, ama endişelenmiyorum hiç. nasıl olsa çamaşır iplerinden sorumlu komşum alır onları yer diye.

sonra kapatıyorum gözlerimi. çok rüya görüyorum artık. bazen güneş oluyorum, ertesi sabaha doğmak için. ama önce batacaksın diyorlar. vazgeçiyorum, yıldız olup kaybolanlara yol göstermek için... ve uyanır oluyorum her sabah yaptığım gibi. gün bitince akşam oluyorum, dönüyorum her karanlık çöktüğündeki gibi.

tüm bunları gözlerim kapalı ezberden yaptığımı gördükçe gülüyor oluyorum, sonra bazen aynada ağlarken buluyorum gözlerimi. susuyorum.

böyle geçiyorum ben günlerimi. bilmiyorum. ben beni ayıplayanları gördükçe, özlüyorum...

sadece saçmalıyorum

2007-11-28T09:51:00.000+02:00

diyorum ki bazen, açsam kalbim kadar beyaz bir sayfa da aklımdan geçenleri bilmeden yazmaya koyulsam yazabilecek kadar beyaz yer var mıdır? sonra açıyorum öylesine bir sayfa ve yazmaya koyuluyorum.

parmaklarım yazar iken içimden bir ses tekrar ediyor yazdıklarımı. bir de yazdıktan sonra görebilmek gibi bir handikapı var bu işin. kötü oluyor tabi. en azından ben kötü hissediyorum bu durumda, kimi zaman aslında hiç yazılmasını istemediğin şeyleri yazmış olduğunu farkedebiliyorsun mesela. sonra ctrl+a peşinden delete yardımıyla en baştaki kadar temiz yapabiliyorsun sayfayı.

en baştaki kadar temiz yapabiliyorsun dedim de aklıma takıldı. şimdi ben bu yazdıklarımı silsem en başındaki kadar temiz olabilir mi bu sayfa? olursa nasıl olur? sonradan üzerinden yazdıklarımın altında duran silinmiş cümleler anlamlarını katar mı son yazdıklarıma? yoksa, en baştaki kadar temiz bir sayfa olur mu hakikaten? neyse, şimdi yazarken bana olmazmış gibi gelmeye başladı nedense.

son zamanlarda boyun ağrım iyice kendini kaybetti. ensemin sol kökündeki kendini bilmez sızıdan bahsediyorum aslında, ama böyle boyun ağrısı deyince daha bir heyecanlı oluyor gibi. neyse işte, azıttı dedim ya şimdi yine başladı inceden inceden sızlatmaya. bir de geçen gün, kaydedilip ona buna seyrettirilesi bir olay yaşadım kendi çapımda. 80leri herkeş sever partisindeydik ve sağlam bir uçuşla sahnenin yanındaki alana geçiş yaptım. geçiş fena değildi de sırt üstü inmek biraz gururumu incitti doğrusu. şükür ki yağmur vardı ve parti olması gerekenden çok daha az rağbet görmüştü. bu arada sağ kulağımın kökü dolaylarına bıraktığı ve hala devam eden ağrı daha fazla acıtıyor canımı.

aslında bugün de içimden büyük bir hoff diyesim var. aslında içimden demeye başlayıp karşıma ilk çıkan insanın oğluna doğru kusasım var bu hoffu ama korkuyorum şahsen. korkuyorum korkutmaktan ve dahi korkuyor olmaktan.

gözlerimi kapatıp uyuyasım vardır belki de. hani uyku tüm hastalıkların ilacıdır teorisinden yola çıkarak uygulamak istiyorum sanki bunu. ben ve şizoma bakacak olursak aslında tüm yazılı kaynakların belirttiği üzere tek bir ilacım vardır benim. ama o kadar korkamadım hiç. ulan belki de korkuyorumdur ama şizoma çaktırmıyorumdur diye düşünüp durur buluyorum kendimi mesela. o zaman düşünmem gerekir mi diye içimden geçirmiyor değilim aslında. duruyorum. gözlerimi de kapatayım diyorum. işte o zaman karıştırıyorum dönen midem midir yoksa bulanan beynim midir anlamıyorum. belki de herşey bulanırken beynim mideme dönüyordur ama ben anlamıyorum.

huuu beybi beybi its e vayld vöorld diye bir çığlık atasım geldi birden ama susmak istiyorum. susuyorum.

ben miyim yoksa vücudum mudur sarhoş olan?
vücudum mudur yoksa sarhoşluk mudur kafa mı tutan?
sarhoşluk mudur yoksa ayıklık mıdır benimle kafa bulan?

selametle

Bugün günlerden salı, renklerden kahverengi

2007-11-21T15:06:00.000+02:00

hava soğuk ve soğuk olduğu kadar da yağmak ve yağmamak arasında gidip gelen bir kararsızlık içerisinde. üstelik bir hayli de karanlık. bu yüzdendir ki sabahın körü itibariyle geç kalarak uyandığım anlardan bu ana kadar içimde hep bugünün salı olduğu ile alakalı kahverengi düşler dolanıyor gözlerim önünde. ara ara tırsmıyorum dersem fena halde yalan olur.

enteresan anlar yaşıyorum yine. anım ardından gelen bir diğer an ile farklı olabilmek adına türlü hokkabazlıklar sergiliyormuş gibi geliyor kimi zaman. süre kısıtlaması bulunan spor müsabakalarında son dakikada elde edilen skor avantajının insana vermiş olduğu haz büyüktür. son anda başarabilmiş olmak her nedense başarısızlıktan ziyade büyük bir başarıymış gibi reklam edilir çevreye. bir de izleyen ve dahil olan insanlara vermiş olduğu hazlar yanında kimilerinde bir takım farklı psikolojik etkileri bulunuyor sanırım bu son dakika gollerinin. ve hatta bulunmalı. zira, geçtiğimiz günler içerisinde bir gün son dakika ve hatta son saniye golü ile beraberliği kurtarabilmiş olmam ve ardından yaşanan birkaç mevzunun zihnim içerisinde yarattığı karmaşanın açıklaması normal yollardan yapılabilecek gibi durmuyor.

dünkü akşamın bir vakti, kafamın farklı paralellerdeki zamanlardan bir diğerine oturması ile birlikte gösterime girdiği günlerden beridir merak ettiğim bir filmin dvdsini dvd oynatıcısının öne doğru usul usul süzülürmüşçesine uzanan dvd gözüne koydum ve izledim. aslında evde tek başıma film izleme seansları düzenlemeyecek kadar gıcık ve bir o kadar da huysuz biriyimdir ama diyorum ya kafam zamanın farklı bir paraleldeki izdüşümleriyle zevkle ilgilenmekteydi o sıra. orijinal adı startdust olan bu film cıvıl cıvıl renkli görüntüleriyle fragmanından etkilemeyi başarmıştı ve film bittiğinde iyi ki de başarmış diye düşündüğümü farkettim.

kimin en son ne zaman büyüklerinden birinden masal dinlediğini elbette bilemiyorum ancak ben dinlemeyeli bir hayli uzun olmuştu. bir kahraman velet, bir güzel hatun, iyi kalpli ortayaşlı bir adam, kötü cadılar, büyüler, büyülü mekanlar, atlar, tek boynuzlar... ama dikkat edin derim. belli yaşın altındaki kişiler (halk arasında çocuk da denir) insanların kafalarının büyüyle yok edilmesine, cadılar tarafından deşilip kalbinin çıkarılmasına, köpekler tarafından parçalanmasına falan farklı psikolojik tepkiler verip kendini pokemon sanarak damdan atlamak gibi yanlışlar içerisine düşebilirler. neyseki sonunda son zamanlarda gördüğüm en güzel mutlu sonlardan biri ile son buluyor, çocuk kral, güzel hatun kraliçe oluyor da tatlı tatlı bağlanıp gidiyor mevzu.

bu yazının en başına dikkat, spoiler içerir! şeklinde bir uyarı ibaresi koysam filmi izlemeyenler için gayet iyi olurmuş sanırım.

ve şu anda öyle şeyler geliyor ki içimden...

işte görüldüğü üzere başladık yine soğuk ve rüzgarlı sahnesine ağır kadife perdelerini açan birgünde daha buhran tayfunlarını dinlemeye...

dev dalgalarla boğuşan sörfçü edasıyla nasıl ve nereden geldiği meşru rüzgarların etkisiyle büyüdükçe büyüyen buhran dalgalarının altına giremedim hiç. hep uçurumda olduğunu uçurumun ortasında farkeden çizgi film kahramanları kadar şaşırdım yüzüme çarpan dalgaların tuzları genzimi yakar iken.

susmayıp konuşmam gerektiği anlar bu anlar gibi gelse de yine de içimden delerek gelen susma güdüsünün uyandırdığı sinir uçlarımın uzuvlarım üzerinde gerçekleştirmiş olduğu baskıya boyun eğerek susmayı tercih ediyorum.

midemde büyük bir heyecan dalgasının sebep olduğu ateş ile yürümeye gayret ettikçe meydana gelen ağrıları dinliyorum. gözlerim kapalı ve hiç bir ilerleme kaydetmeden yürüyorum. adımlarım kısa ve kesin.

eğer bu bir savaş ise; belki de kazandığım yeni bir zaferi karşı tarafa hediye ediyorum suskunluğumu koruyarak. bazen galibiyet için mağlubiyeti kabul etmek gerekir dürtüsünden hareketle, ""her önüme gelen mağlubiyeti kabul ediyorum. önüme birgün bir galibiyet çıkabilsin, en azından ufak da olsa bir şansım olsun diye.

ve şu anda öyle şeyler geliyor ki içimden...

her biri durmadan basıp gidiyorlar bir şekilde. bilmiyorum gitmek zorundadırlar belki de. hiç tanımadığım zamanlardan birinde biri bana şems demişti. aynı onda olduğu gibi geçip gidiyor herşey bir bir.

eskiden biri duracak mı diye bakar durur idim. artık onu bile yapmaya erinir oldum. durur mu? sanmıyorum. bakmıyorum ve beklemiyorum. biliyorum ki o bile geçecek hayatımdan, öyle yahut böyle...

aymış sabahlarda kaybettiklerimi
sarhoşluklarımda yakalıyorum
yakıyorum tüm sıkıntılarımı
dumanıyla kendimi zehirliyorum.

mutlu olmayı başaramamak mıdır acaba sorun? yoksa mutlu olmayı hakedip etmemek midir? bilemiyorum.

ve hala daha bazen aynada ağlarken buluyorum gözlerimi.

sustum.
gidiyorum.

bugün

2007-08-14T16:50:00.000+03:00

bugün 10 ağustos cuma.
haftanın son günü.
sigara içmediğim ikinci gün olmasının yanında gözlüklerimi evde unutmuş olmam da ayrı bir durum tabi algılarımı zayıflatan.

tatile çıkmayı kafaya koyduğum şu günlerde izin alamamam için organize edilen tezgahların bir bir hayata geçişini izliyorum. söylediğim her birşeyin aleyhime delil olarak kullanılmaması için sessiz kalma hakkımı kullanıyorum. zira, avukat tutmak için de gerekli bilgi birikimim bulunmuyor.

arkamı dönüp gidiyorum. kaldırdığım adımlarımın yerde bırakmış olabileceği izleri arıyorum yan gözlerle. unutulmamak istiyorum içten içe, iz bırakmış olmayı diliyorum.

gözlerim kapalı.
dinliyorum...

Anlaşılmayan cümleler kurdum ben hep şair hep geçmişe dair betimlemelerimle negatif elektrik, Simetrik doğruluk ikilemde Kalmışlığın optimist açılımıydı sinonimin eş anlamını algılayamıyan yamyamların dünyasında sıratı geçmek için rüşvete başvuracakların kefeninde cepti umut dünyayı yarın ölecekmiş gibi yaşayanların aklında yanıtsız sorular kara bulut gibi dolaştı yılları meditasyon hipnozunda taşa tutup.

sonsal bir yargıdır belki ölüm kim bilir sorsan birine korsan bir avcıdır ölüm mayın tarlalarında tek bacağını kurban etmiş bir zulümden arta kalan dölüm itiraf etmek kolay ve insan oğlu her bölüm aynı senaryonun parçası iki yakası bir araya gelmeyecek doğu-batı kültüründe birleşmiş milletler kavgası hikaye senkron uydurulmuş gari gori şeriban kaygası kayıp akıllar mağarası.

sagopa kajmer-içimdeki şeytanın ensesindeyim

ne ettin ula sosyomat!

2007-08-08T15:22:00.000+03:00

abicim bu sosyomat denen sosyalleşme platformunun sahipleri allem ettiler kallem ettiler, yattılar kalktılar, çok düşündüler ve sonunda siteyi değiştirdiler. birkaç gün evvel ipuçlarını blograzzi gibi birkaç yerde gördüğümüz sosyomatı nihayet dün gün yüzüne çıkardılar da keşke kazdıkları kuyuda kalsaymış dedik ailecek.

ah ulan sosyomat ne ettin kendine diye diye dolanan çeşitli sosyomatiklerle karşılaşmanız gayet doğaldır, lütfen alıcılarınızın ayarları ile oynamayanız.

hoyda bre!

2007-08-06T23:49:00.000+03:00

Efendiler efendiler!

Uzun soluklu maratonun sonuna geldik de evlendirdik bizimkileri. Allah mesud etsin diyoruz efendim.

Saygıyla.

hoff!

2007-07-25T11:57:00.000+03:00

bugün içimden büyük bir hoff diyesim var. aslında içimden demeye başlayıp karşıma ilk çıkan insanın oğluna doğru kusasım var bu hoffu ama korkuyorum şahsen. korkuyorum korkutmaktan ve dahi korkuyor olmaktan.

gözlerimi kapatıp uyuyasım vardır belki de. hani uyku tüm hastalıkların ilacıdır teorisinden yola çıkarak uygulamak istiyorum sanki bunu. ben ve şizoma bakacak olursak aslında tüm yazılı kaynakların belirttiği üzere tek bir ilacım vardır benim. ama o kadar korkamadım hiç. ulan belki de korkuyorumdur ama şizoma çaktırmıyorumdur diye düşünüp durur buluyorum kendimi mesela. o zaman düşünmem gerekir mi diye içimden geçirmiyor değilim aslında. duruyorum. gözlerimi de kapatayım diyorum. işte o zaman karıştırıyorum dönen midem midir yoksa bulanan beynim midir anlamıyorum. belki de her şey bulanırken beynim mideme dönüyordur. kim bilir, belki de şizomunfreni patladı. ama ben anlamıyorum.

tüm bilge kişilerin ortaklaşa aldığı ve antik çin kalıntıları, orhun yazıtları ve daha bir çok mağara duvarı üzerinde belirtilmiş olduğu gibi; ben, bilmiyorum

huuu beybe beybe its e vayld vöorld!

2007-07-19T11:49:00.000+03:00

huuu beybe beybe its e vayld vöorld! işte kapıdan içeri girerken bu şekilde bağırmak lazım aslında ama ne mümkün efendim ne mümkün! biz de saygıdeğer satriani'nin bu hafta sonu vermiş olduğu resitale binaen doldurduğumuz çalma listemizi farklı loopa alır ve sabitleriz şahlanan yüreğin dizginlerini.

ha bak neredeyse unutuyordum, hoşgelmiş.

oh yeah!

2007-07-17T17:22:00.000+03:00

Gecenin 02:30'unda kalkıp bir sigara, bir bardak ılık su, 8-10 tane antep fıstığı yanında 3-5 tane kiraz yiyerek sakinleşebiliyorsan eğer; yetkili merci ile irtibat kurup ikinci defa seyretmek durumunda kaldığın o şekilli rüyanın 32 yaş ve altı tüm canlılara izlettirilmemesi, izlettirildiği yerlerde derhal durdurulması ve toplatılması konusunda karar çıkarttırmak gerektiğine de inanıveriyorsun.
şükür ki uyandığında bir grup insan çevrede sigara içip, kiraz yiyorlardı...

Çikolatalı Kek İstiyoruz!

2007-07-17T08:38:00.000+03:00

gönül ıslak kek ister muhabbet bahane

durak durak sanat güneşi

2007-07-09T11:00:00.000+03:00

efendim, bugünkü gezimize aşağıdaki klibi izleyerek başlıyoruz. depeche mode abigillerin son giydirmesi john the revelator

buradan buyrun.

sevgili gözleyicilerimiz bugünkü gezimizin bu durağında da halit kıvanç'ın sunuculuğunda sanat güneşimiz rahmetli zeki müren'e konuk oluyoruz.

biz duraklarımızı gezip dururken, yelkovan da programın sonunun geldiğini bildirir olmuş. yapım ve yönetimde emeği geçen herkeşe bilfiil teşekkürlerimizi sunmayı borç bildiğimizi bildirirken küçüklere ve büyüklere selam olsun.
esen kalın.

070707

2007-07-08T22:47:00.000+03:00

gün itibariyle mühürlenmiş bulunuyoruz efendim. evet.

saygılarımla.

crato's

2007-07-01T13:50:00.000+03:00

evet crato's yüzünden senin için pek birşey kalmadı pek sevgili tatak.

kısmet.

yeşilin hiç solmasın.

Gel beri

2007-06-29T09:30:00.000+03:00

iki gündür sabahın körü itibariyle bir hayli nostalji isteğiyle açıyorum media player'ı. lan özlemişim metallica'nın bol elektrolu sololarını ve hatta böyle yeni nesil coverlarını falan bile itina ile dinliyorum ki anlatamam nasıl bir enerji patlaması sağladığını.
evet, ilaçlarımı almalıyım ve yarım bıraktığım işlerimin başına dönmeliyim bir an evvel. yoksa bastıran sıcakların kaçarken bıraktığı izler doğrultusunda beni ağlamaya sevkedebilecek olayların başgösterebileceği izleniminin oluştuğunu hissediyorum içimde.

zbamm!!

içimden gelenler

2007-06-12T10:56:00.000+03:00

yeni bir haftanın başladığı şu günlerde yeni bir saatin henüz ilk çeyreğinde iken içimden geçenleri yazmaya başladım.
hadi bakalım, bugün de bu tarz bir giriş cümlesini uygun görmüşüz demek ki diye düşünürken, parmaklarımın neler yazmaya çalıştığını yine ancak monitörden takip edebildiğimi farkediyorum. Duraksadığım, durup içimden geçenlerin ardından gelmeyi istediğim anlarda "o" nun da benimle durduğunu ve hatta yazmaya başlamadan devam etmediğini farkediyor olmak ne acı. Halbuki ben, Fevriye Teyze'mden bahsetmek isterdim, kızı Aydın'ın hallerini anlatmak, hop oturmak ve hiç kalkmamak isterdim.
Midemdeki tuhaf bulantının sebebinin ne olduğunu öğrenmek de bir çözüm olabilirdi belki şu halime, yok değilse başka bir yol bulup oradan ilerlemek de hoş olurdu aslında. Ama görünen o ki bu yolda yürümeye devam etmek durumundayım, en azından şimdilik.
Durup, bilip bilmediğimi düşünmek istiyorum ve "o" da benimle beraber duruyor, velhasılı kelam aynı tas aynı hamam.

Gidiyorum

2007-06-08T11:16:00.000+03:00

bırakın beni gidiyorum işte. Fevriye Teyzenin anısına dokunmadan, kimseleri kırmadan, arkama bakmadan gidiyorum. odamın kapısını, pencereleri ve gereksiz yanan ışıkları kapattım. üzerime sıcak tutacak bir ceket, ayağıma rahat bir ayakkabı ve kafama en sevdiğim şapkamı geçirdim ve nihayet gidiyorum...
gelirken 2 ekmek bi' paket kısa maltepe de alırım. unutmam istediklerini, elime yazarım.

Beni Al

2007-05-03T13:29:00.000+03:00

Bugünüm yarın olsa, ya da hep yeni baştan
yaşamak ne güzel olur hiç başlamamışsan
geriye ne kalırdı yaşananları atsan
seni bir daha yaşamak isterim aslında

beni al kucağına, elini belime sar
beni almadığın an üşürüm sabaha kadar
beni al kucağına, elimi beline sar
beni almadığın an ölürüm beni al

Biraz önce uyurken seni koynuma aldım
dudağından öperken uykudan uyandım
sana böyle uzakken seni bir daha sevdim
yanına gelebilsem bir daha dönmezdim

beni al kucağına, elini belime sar
beni almadığın an üşürüm sabaha kadar
beni al kucağına, elimi beline sar
beni almadığın an ölürüm beni al

beni al kucağına, üşürüm sabaha kadar

Pinhani - Beni al

27 Mart 2007

2007-03-27T10:48:00.000+03:00

Toplayın pılınızı ve artı pırtınız ahali! Gitmeliyiz artık bu diyardan. Bırakın artıklarınızı arkanızda, sürümeyin ayaklarınızı, kaldırın kıçınızı.

Hadi!

Bugün

2006-12-21T21:55:00.000+02:00

Ben, sanırım demode bir adamım.

En sevdiğim futbol takımı Brezilya'dır. Dünya kupalarında hep onların kazanacağına inanırım. Yeni çağın trendlerine uygun bir futbol takımı bulamamışımdır asla.

Fotoğraf çekerim, siyah beyaz; makinem 1980 küsür model. Dijital teknolojiye bir türlü alışamamışımdır.

En sevdiğim çizgi film listem hala Voltron ile başlar.

İstisnalar dışında hiçbir zaman modern hatlara sahip son modeller en sevdiklerimin arasında olamamıştır. En sevdiğim arabalar hala eski Amerikan'lardır.

Süper cnbc-e dizilerinin tadına doya doya varıp, zamanın Charles İş Başında'sından farkını anlayamamışımdır ben.

mp3 playerım hala ortalama bir iPod modelinin muhtemelen 5 katı ağırlığında, USB şarjı ile değil 2 adet Alkalinli ile çalışıyor.

Hala görünüşün değil, işlevselliğin daha çok prim yapması gerektiğine inananlardanım.
İletişimin, en pratik yollarla en basit halde yapılması gerektiğine inananlardanım.
Müzik denince hala ilk olarak aklıma Metallica, Led Zeppelin, Sting vb geliyor. Hiç "trance" dinleyerek eğlenmenin zevkine varamadım ben.

Evet. Ben, demode bir insanım.

Üzgünüm, kandırmışım.

Şeklinde başlayan yazılar yazabilmek hayaliyle yandım tutuştum ben her neden ise. Neden yandım neden tutuştum hiç bir zaman anlayamayacak kapasitede olabilme ihtimalime karşı kendime karşı garip tutumlar sergilemekle beraber her nedense bu kelimeleri yazar iken winamp'te hala i will always love çalmaktadır derken bitti ve oluşan bir anlık sessizlikten kaynaklana bir duraksama anı yaşıyor buldum kendimi. Hadi bakalım dedim, hazır saygıdeğer Marley çalmaya başlamışken yak bir sigara daha diye içimden geçiriyorum. Biliyorum tuhafım.

Bir anda içimde oluşan "ulan ne yazdım acaba şöyle bir okusam mı?" düşüncesini güçlükle bastırmaya çalışırken evden dışarı çıkarken dışarıdan bir isteğim olup olmadığını soran insanlara duyduğum saygının ciddi anlamda fazla olduğunu anlıyorum yavaş yavaş ve farenin maviötesi ışığı gözümü alıyor.

Ne anlamı var telaş etmenin işler yetişir modunda takılmakta iken başıma türlü dolaplar gelmesi sonrasında gitti, yandı, bitti keten helva havalarına geçtiğimin farkına varıyorum ağır ve usuldan.

Bir anda bu peşpeşe yazılan kelimelerin oluşturduğu kirliliği noktalamam gerektiğine inanmaya başladığımdan burada satırlarıma son verirken yapım ve yönetimde emeği geçen herkese yürekten şükranlarımı sunuyor ve helal olsun diyorum. esen kalın efenim.

Bugün

2006-11-10T10:36:00.000+02:00

Patlamak üzereyim bugün. Büyük bir sıkıntı kütlesiyle beraber bastırılmış sinirden oluşmuş kocaman bir küreyi sırtıma zorla yüklemişler gibi hissediyorum her nedense..

Bunu kendi isteğimle, hiç bir zorlama olmaksızın yaptığımı bilmenizi istedim diye başlayan bir mektup bırakmak konusu var aklımda, her nereden geldi ve yerleşti ise bilmiyorum.

Omzum ve sırtım ağrıyor.

Gecenin bir vakti öylesine uzanarak uykuya girmek ve sabahın bir köründe delirtmek istercesine çalan telefon alarmı ile fırlayarak çıkmak...

İstemiyorum artık...

...

2006-11-03T11:06:00.000+02:00

en derin okyanusların diplerindeki inciler vardır ya hani, paha biçilemez der uzmanlar. nasıl? neye göre pahasını biçemezler ki?

kaç tanesi gelip de bakmıştır ki gözlerinin tam içine de bunları söyleyebilecek hak bulurlar kendilerinde bilmiyorum ki!..

boşversene, gerek duymuyorum ki!..

illa ki o gözlere çaktırmamak gerek... derler ya hani, bazı şeyleri öğrenince büyüsü kaçar diye, kaçmamalı büyüsü o gözlerin. hep masum, hep nemli, hep neşeli, hep sevecen, hep sıcacık, hep gülerek bakmalı o gözler. sıcacık bir ilgi akmalı insanın gözbebeklerinden içeri…

Diyor ki...

2006-10-31T14:11:00.000+02:00

hey, dur! dur, bekle az. bak ne aldım senin için. evet, sana bir hediyem var.
tahmin edebildin mi? hayır mı? aa, üzülme ama. bekle biraz, göreceksin nasıl olsa.

işte geldim! bak, bunu senin için kendi ellerimle hazırladım, tüm şehri dolaşarak tek tek topladım. hem de özenle seçtim aralarından.

evet, bence de çok güzel. ne mi bu? ne olabilir sence? elbette aptallık...

Geldim

2006-10-30T10:51:00.000+02:00

bir gittim pir gittim ama geri de gelmesini bildim.

güzel ve güzel ve gerçekten güzel bir gündü. sonra bir de dönüp fener alayına katıldım daha bi güzel oldu. motosikletim yüksek hararetten dolayı elektrik kesti, patlıcan oldum 1 saat dikildim ama herşey güzeldi. :)

Gidiyorum

2006-10-29T01:29:00.000+03:00

Uzaklara değil, Yalova'ya.
Hayır ola.

29 Ekim'de Bağdat Caddesi'nde fener alayı olacak. katılmak istesem de katılamıyorum. dediğim gibi yalova yolları taştan :)

geldim bir bakayim diye

2006-10-21T23:29:00.000+03:00

Yahu dedim yeşil küçük bir olgu vardı şu benim crato's un hemen yanında. uzun zamandan beridir hiç ilgilenmemişim. açlıktan ölmek üzereymiş neredeyse diye düşündüm, oturdum yazmaya başladım.

hayat bir tabak patlıcan musakka
bakarsan kaşık da yok tabak da aslına

Aşk

2006-09-27T17:07:00.000+03:00

Anladım ki aşk kimi zaman bir inatçılık örneğidir, kimi zaman bağnazlık. Pek çok zaman sakarlıktır, aptallıktır; kör gözlerden ileri gelen. En sağlam mimaridir aşk, 10 şiddetinde depremden sağ salim kurtulmaktır. Yürümeye başladığın yeri unutmaktır aşk, hiç arkaya bakma gereği hissetmediğindendir belki de... Stadları dolduran kalabalığın hep bir ağızdan aynı şarkıyı söylemesidir aşk, hani gönüllerin uyumundan başlayan. Aynı yağmurun altında ıslanıp hasta olmaktır aşk; aynı yağmurun aynı hüznünde ağlamaktan... Bazen boğazı vapurla geçmektir, en güçlü lodosların getirdiği yâr kokusu eşliğinde. Bazen de o vapurdan en karanlık sulara atlamaktır, görebilen gönüllerin rehberliğinde. Ama en önemlisi bir yürekte yaşamaktır aşk, pembe panjurları olsa da olmasa da...

Onimusha 3 Trailer

2006-09-19T10:48:00.000+03:00

"şimdi bu animasyonun burada ne işi var ulan" diyerek kibarca serzenişte bulunacak olanlarımız elbette vardır biliyorum ama site benim, koydum oldu. n'apayım :)

Dostlar evlilikte, gör(s)ün(ler).

2006-09-13T22:29:00.000+03:00

Dost nedir bilirsiniz değil mi? Peki dostunuzun evlenmesi nasıl birşeydir bilir misiniz? Peki iki dostunuzun biranda evlenmesi nasıl birşeydir bilir misiniz? Peki, bu dostlarınızın hem en iyi dostlarınızdan olması hem de birbiriyle evleniyor olması? (oha)

Ben artık biliyorum. Güzel bir duyguymuş ayrıca, bir tuhaf oluyor insan. (tüyo: sağdıçlık zor işmiş, teklif edilirse kaçın. mümkünse arkanıza da bakmayın.)

valla :)

Bir adam varmış, canı sıkılan...

2006-09-12T09:38:00.000+03:00

Peki bu sıkıntıyı gidermek için Turkcell-im yeterli mi? (Bu arada Turkcell'in bu yeni hizmeti için bulmuş olduğu bu isim çalışmasını reklamcılık açısından tuttuğumu da belirtmek isterim. Söyleyen kişi resmen Turkcell'i sahiplenmiş havasında oluyor, benim Türkselim hesabı) Geldi gelmesine ama hala benim can sıkıntım ile girmiş olduğum yakın temas halleri devam etmekte. Bazen gözüme tünelin ucunda bulunan bir ışık çarpıyor (ya da çarpar gibi oluyor) ama sonra söner gibi yapıyor. Anlayamıyorum.
Neyse, dönelim asıl meselemize. Turkcell-im geldi sıkıntı gitti mi? Gitmedi mi? Gitti de biz mi duymadık? Yoksa hala içeriki odadaki çekyata yayılmış elinde kumanda TV mi seyrediyor?
Bilemiyorum, şu Türkiye açısından sıkıntılı dönemde iyi seçilmiş bir slogan ve iyi işlenmiş bir reklam kampanyası yanlış zamana denk gelmiş gibi hissediverdim içten içe. Sonra da ne diyeceğimi bilemedim, durdum. (bitti)

Haftabaşı

2006-09-11T13:23:00.000+03:00

Ulan nedir benim bu haftabaşı günlerinden çektiğim be haspam? Tamam doğup, gelişen, yiyen, içen, sevişen, büyüyen, yine sevişen ve ölen her insanoğlunda bir Pazartesi sendromu vardır ezelden, bilirim. Ama bu olay bende böyle tezahür etmezdi ki!.. Benim haftanın belalı günleri top10 listemde 1 numarada her daim Salı günleri olmuştur. Ama her nedense son birkaç aydır Pazartesi günleri 1 numarayı zorlar duruma gelmiştir.
Bugün, yani haftabaşı günümüz geçtiğimiz haftadan çok farklı bir şekilde sırılsıklam başladı, yağmurluydu yani. Bir kez daha gördüm ki Yaradan'ın hikmetinden hakikaten sual olunmazmış. Ulan gül gibi yaz günleri gitti, gözlerimizin ıslak asfalt üzerine yapışık yerde yatan sararmış yapraklarına aşina olduğu sonbahar günleri geldi. Hem de bir anda oldu tüm bunlar. Şaşırdım ve tutuldum haliyle.
(Aslında bunu yazan içten içe bir sevinç gösterisi de sunmaktadır. Cümle alem olmasa bile bir kısım medya tarafından bu kişinin Eylül ayı ile başlayan mevsime karşı gizli bir sempati duyduğunu, bu mevsimde gözlerinin içinin bir başka baktığını bilir ama çaktırmaz.)

Site hakkında hiç sorulmayan sorular (NAQAS) - #1

2006-09-11T09:34:00.000+03:00

bunu arada bir yapmak lazım diye düşündüm bir an. bir an dediğim şu an yani.

yaz/boz'u benden başka kim biliyor bilemiyorum ama bilmeyen her bir bireyin soramayacağı soruları yardım anlamında anlatayım diye düşündüm. ileride lazım olur.

soru 1: ne işe yarayacak bu NAQ'lar?
cevap: sormak isteyip de soramadığımız, hep içimizde kalan sorunların yaz/boz fasilitesi ile alakalı versiyonlarını cevaplamaktır arzumuz.

soru 2: her yazının altında bulunan Anahtar Kelimeler nedir, ne işe yarar? hangi kapıyı açar?
cevap: Anahtar Kelimeler denince, o an okuduğumuz yazının alakalı olduğu konular hakkında verilmiş ipuçları olduğu aklımıza gelebilmelidir. Bundan yola çıkarak bu ipuçlarının tutulması vasıtası ile istediğimiz konu ile ilgili yazıya kolayca ulaşabileceğimiz de aklımıza gelebilir elbette.
Hem yan tarafta (sağ taraftaki yanda) bulunan "seç seç oku" bölümünde de bu anahtar kelimelerin alfabetik olarak dizilmiş bir listesi bulunduğu gibi istediğimiz konuları bu bölümden seçip seçip okuyabiliriz de. Yalnız, dikkat etmekte fayda vardır ki aynı yazıya birden fazla anahtar kelime işaret edebilmektedir.

11 Eylül

2006-09-11T09:28:00.000+03:00

Bugün, 11 Eylül saldırısının yıldönümü.

Kınıyorum kendimi. Hatırlayamıyordum neredeyse. (yuh bana) (Ayıp)

Bugün

2006-09-09T10:15:00.000+03:00

Bugün, saat sabahın kör karanlığında uyanıp, hala alkolün etkisinde olduğunun farkına varıp, biraz daha uyuyup, kalkıp, işyerine 1 saat kadar geç gittiğim enteresan başlangıcı olan bir gün. (Hangi günde olduğumu biliyorum en azından: Cumartesi.)

Bugün, haftalardan beridir ilk defa vapura bindiğim gün.

Bugün, haftalardan beridir ilk defa fotoğraf makinem ile birlikte işe gittiğim gün.

Bugün, haftabaşından itibaren işlerin yoluna gireceğini düşündüğüm gün. (enteresan)

Bugün, güzel bir mail aldım ayrıca. bilmiyorum, sanki etkiledi beni. bir garip oldum.

Dün

2006-09-09T09:24:00.000+03:00

Dün burada da belirtmiş olduğum gibi enteresan başlamıştı (sabah uyandığımda bugünü dün sanmıştım, yani dün uyandığımda önceki günde olduğumuzu düşünmüştüm. hatta önceki akşam bile aynı haller içerisindeydim.)
yani adam gibi bir "haftasonuna geldik yihhuuu!!!" tadı bile alamamıştım sabah uyanır uyanmaz. ama her dönemde olduğu gibi işyerime geldiğimde mutlu gerçekleri öğrenmiş idim. (ne mutlu bana)
enteresan bir işgününün hemen ardından yapmış olduğum planlar için aslında tam olarak bir gün kaybetmiş olduğumu anladım. (yaşasın hafta hızlı geçti diye sevinirken farkettim bunu da, ben perşembe günü için bir dünya plan yapmıştım oysaki ve dahi cuma için. peki ne oldu? perşembeyi atlayarak cumaya geldik ve arada bir gün kayboldu. yaşadığım bu garip günün açıklamasını aslında Goethe yapmış zamanında "ilk düğmeyi düzgün iliklemeyen sonunu düzgün ilikleyemez" (ya da bunun gibi birşeydi.) biliyorum ki ben haftanın ilk gününü düzgün ilikleyememiştim.
neyse, perşembeyi geçerek cuma planlarına geldik. güzel bir akşam olmasından öte güzel bir akşamdı.

Patates

2006-09-08T15:40:00.000+03:00

Patates: Tarlada yetiştiği zaman yerin altında kalan kısmı daha büyük olduğu için o kısmının tüketilmesine karar verilen, önceleri sadece yemeğin fazla tuzunu almak için ev hanımları tarafından kullanılan fakat daha sonraları içerisindeki nişasta oranının çok fazla olduğu tespit edilince bilimum yemeklerde aranjman olarak kullanılmaya başlanan, hatta soyulduktan sonra ince ve uzun şekillerde kesilip, kızartılınca gayet uslu durduğu keşfedilince 'fast-food'ların vazgeçilmez aragazı aperatifi haline gelen bitki...

Bilindiği gibi bu bitki genel yapı itibariyle çuvallar içerisinde taşınır ve satılır. Rutubetli ortama gelmez, kendisi mütemadiyen düz duvara tırmanır vaziyette bulunduğu için rutubet anında çillenir ve üremeye pardon filizlenmeye başlar. Kısaca, bitkinin kendisi tohum olarak da kullanılabilir.
Köz içerisinde kor ateşte pişirilmiş halinden tutun, ince ince kıyılıp kızartılmasına, sahanda yumurta ve peynir ile oluşturduğu müthiş sinerjiye ve hatta haşlandıktan sonra sopa atılırcasına ezilip, yumuşakça halinde kullanılmasına kadar her türlü türevi alınan, integral hesaplarında kullanılan, sağından atılıp solundan geçilen patatesin beni ilgilendiren kısmı ise tamamen farklı bir özelliğidir; bırakılınca durur patates... Olduğu yerde kalır, kıpırdamaz yığılır kalır. Etliye sütlüye karışamaz, lafa girmek şöyle dursun gık dese kesiverirler ümüğünü, etki edemez yüzyıllar boyu tarihin gelişim sürecine, biri tutup da başkasının kafasına kafasına atana kadar.

İşte, biz de bu duruma geldik. Hiçbir etkide bulunamaz, kılımızı kıpırdamaz olduk, hayatımızda gelişen, değişen olgulara karşı patates gibi bakar kaldık. Edirne'den öteye geçemedik netekim her zaman olduğu gibi, yok aslında geçtik de, adamlar paket yapıp, geri yolladılar: 'İvedi kargo, elden teslim.' Altına da not düştüler hem de: 'Rutubetli ortamlardan uzak, serin ve kuru yerde saklayınız.' Sonra; viskozitesi orta seviyedeki, kara sıvının gözünü kırpmadan yaptığı katliamın seyrine daldık. Ama biz Avrupalıyız değil mi? Hani şu on iki yıldızlı yuvarlağın içindeyiz.

Sanki, uyanmanın zamanı gelmiş de geçmiş haberimiz yok, içinde bulunduğumuz çuvalın üzerine eski battaniyeleri kapatmışlar da gözümüzün önündekilerden haberimiz yok, ama olsun biz nişastalıyız, bize birşey olmaz. Ne de olsa biz, 'fast-food kültürü'nün ayrılmaz parçasıyız...

Halamın Taş..kları olsa, amca derdim....

2006-09-08T15:30:00.000+03:00

Aklıma birden takılı verdi, hayatımızda ne kadar çok geçmişe kahrediyor, keşke yapmasaydı(m)n diyoruz..

Hayatımızda hep böyle keşkelere yer vermişiz, geriye boşluk kalmamış hep içiçe yaşıyoruz. 'Ah be kızanım! Yapmayaydın keşke bunu bak o zaman ne güller gülistan olurdu.' diyoruz... Ama farkında mıyız? (Kesinlikle evet de yemiyor muhtemelen) oldu, bitti, bittiiiii! Arka sayfaya lütfen! Ya da başka bir deyişle sıradakiii!
Ama atalarımız iyi demiş, güzel demiş, her zamanki gibi tam gelmiş, taşmamış, hatta bir nevi 'cuk' diye oturmuş. İşte aklıma son günlerde fazlasıyla takılan 'Halamın t.şş.kl.rı olsa amca derdim' muhabbetlerinden örnekler:

Spormen köşe yazarlarımızın özellikle son günlerde baş tacı ettiği durumlar var mesela; 'Fener'de Alex olmayaydı, görürdüm ben.'( Ama amcamların farkında olup da kabullenemedikleri şey ayrı sanki).

'Eğer A Milli futbol takımımız ilk beş dakikada iki gol bulamasaydı halimiz nic' olurdu' (Vah, vah, vah, e buldu ama..)

Sonra sıkı 'İddaa' cıların derdi var, 'Abi Real son dakkada o golü yemeyeydi varya milyarder olmuştum şimdi ben' (de me be!..)

Ben mi dinazorum yoksa, insanlık mı yanlış anlıyor hayatı. Kardeşim olmuş bitmiş olaylara neden bu kadar kafayı takar olduk biz!

Bak, kıraathane müdavimlerinden sıkı oyuncular vardır her batak oyunu sonrası durumlarını tartışan, 'Ulan be senin eline o papazı kim verdi, aah ah, yoksa 7 alıp çıkacaktım, sen de batardın be iyi mi....'

Ama aslında sakin olmak, katı duruşumuzu değiştirmemek gerekir, atalarımız görmeseymiş her durumda bu tür pozisyonlar üretebiliyor olan insanlığı, böyle bir sözü yaymak gibi bir edepsizlik yaparlar mıydı? Haşa, sümme haşa!

Sanal dünyanın en hızlı, en cesur cengaverleri vardır hani şu meşhûr Counter Strike oynayan, 'Ya, crato (nick hesabı), niye abi flashbang atıyosun koridora, bak atmasaydın, herkesi alacaktım.. (takribi 12,5 yaşındaki cesur arkadaşımız herkesi öldürecekmiş, ama attım ve öldün!)

Abilerim, ablalarım yahu yeter arkadaşlarım, nedir bu hayatımızdan ümidimizi kesmiş olarak keşkeli geniş zamanda yaşıyor olma durumlarımız, Allah aşkına biri bana izah etsin....

Hayalperestler vardır hani, sürekli birşeyler bulurlar (para falan yani), çantaların içinde, kimseciklerin olmadığı dar ve karanlık sokaklarda. Hatta ve hatta o buldukları şeyle (para) dükkanlar evler alır kiraya verir hanlar hamamlar tutar sonra da kiracı ya kirayı geç yatırır ya da hiç yatırmazsa diye düşünürler...

Az daha unutuyordum yarışmakolikler, Semranımcılar vardır hani, ya Atta böyle demeseydi şu kıza keşke, böyle olmazdı bak gördün mü ne olacak şimdi bu gençlerin hali! (A-ha! Hem duyarlı görünüp, içli davranan hem de ikinci bir vecize, dilimin varıp da diyemediği özlü söze daha konu olan insanlarımız...)

Örnekler bi' dünya, her tarafta, sağda ve solda, hatta ben ve de sen, siz, biz onlar!.. (Gönderin gönderin, bildiğiniz ve illa da söylemek istediğiniz örneklerinize e-posta adresime beklerim.Nokta. Nihayet)

Bugün günlerden Cuma (imiş...)

2006-09-08T09:27:00.000+03:00

günlerdir konuşup durur iken kendi kendime bu hafta haftasonunun pek yavaş geldiğine dair sersenizlerde bulunmuş idim. meğer bugün günlerden cuma imiş, ben perşembe sanır idim.

Ben tek başıma yazar idim.

2006-09-07T21:52:00.000+03:00

Ne ederdim de yazar idim bilemiyorum. Ama bu sayfanın günlük tatları taşıyan bir blog sitesi olması dışında bir de ilk elden yazılan karalamaların bulunduğu ve ayrıyetten sadece ve sadece anlatmak istediğim şeylerin bulunmasını arzu ettiğim bir site olmasını arzu ediyorum dersem nasıl bir durum ortaya çıkar hiç bilemiyorum.

Allah okuyanlara sabır versin.

Amin.

(gördüm ki fıstık yeşili pek bir fıstık olmuş)